Firma Eli Lilly rozesłała do polskich aptek informację o planowanym wprowadzeniu do obrotu leku Mounjaro. Preparat trafi do Polski na początku 2024 roku. W aptekach ma być dostępny jeszcze w styczniu. Będę go mogli stosować pacjenci chorujący na cukrzycę typu 2, jako uzupełnienie diety i ćwiczeń fizycznych. Znajdzie od zastosowanie w:
- monoterapii, gdy stosowanie metforminy uważa się za niewłaściwe z powodu nietolerancji lub przeciwwskazań,
- skojarzeniu z innymi produktami leczniczymi stosowanymi w leczeniu cukrzycy.
Lek jest oczywiście dostępny wyłącznie z przepisu lekarza i nie jest refundowany. Będzie dostępny w postaci roztworu do wstrzykiwań, w fiolce w dawkach: 2.5 mg, 5 mg, 7,5 mg, 10 mg, 12,5 mg oraz 15 mg. Początkowa dawka tirzepatydu wynosi 2,5 mg raz w tygodniu. Po 4 tygodniach dawkę należy zwiekszyć do 5 mg raz w tygodniu. Po upływie co najmniej 4 tygodni leczenia aktualnie stosowaną dawką można zwiększać dawkę w przyrostach co 2,5 mg, jeśli zajdzie taka potrzeba. Zalecane dawki podtrzymujące to 5, 10 i 15 mg. Maksymalna dawka wynosi 15 mg raz w tygodniu.
Bez automatycznego wstrzykiwacza
Lek Mounjaro podawany jest raz w tygodniu podskórnie. W przeciwieństwie do innych leków z tej grupy (np. Ozempic) nie ma on jednak postaci automatycznego wstrzykiwacza (tzw. pen). Każde opakowanie zawiera 1 fiolkę z jedną dawką leku. Co ważne do jego opakowania nie dodano igły ani strzykawki. Niemniej producent wskazuje, że można w tym celu użyć strzykawki 1 ml z igłą do wstrzyknięć podskórnych od długości od 4 mm do 12,7 mm. Zalecane są krótsze igły, jeśli są dostępne.
- Czytaj również: Tirzepatyd – następca semaglutydu? Nie do końca…
– Aby uprościć pacjentowi rozpoczęcie terapii lekiem Mounjaro, jako Eli Lilli będziemy przekazywać lekarzom zestawy startowe igieł i strzykawek na pierwszy miesiąc terapii. Po tym okresie pacjent będzie musiał zaopatrzyć się samodzielnie w wyrób medycznych do podawania leku – informuje firma.
Z tego też powodu producent sugeruje aptekom zwiększenie zamówień na igły i strzykawki w momencie zakupu Mounjaro i oferowanie ich pacjentom, aby umożliwić im kontynuację terapii. Jednocześnie firma zapewnia instrukcję dla pacjentów w formie FILMU i PDF, pokazującą sposób jego podania
Utrata wagi po Mounjaro
Tirzepatyd jest analogiem receptora GLP-1 – podobnie jak osławiony semaglutyd (Ozempic). Jednak wyniki badania klinicznego opublikowane w 2021 roku pokazały, że stosowanie tirzepatydu w cukrzycy typu 2 może okazać się skuteczniejsze od semaglutydu. Nawet jeżeli różnice nie są aż tak znaczące, to Mounjaro stanowi dodatkową opcję dla diabetyków. Zwłaszcza że popularność analogów GLP-1 jako cudownego środka na odchudzanie doprowadziła do poważnego problemu ich globalnego niedoboru.
Tirzepatyd jest długo działającym podwójnym agonistą receptorów polipeptydu insulinotropowego zależnego od glukozy (GIP) i glukagonopodobnego peptydu-1 (GLP-1). Obydwa receptory występują na komórkach wewnątrzwydzielniczych α i β trzustki. Można jest też znaleźć w komórkach mózgu, serca, naczyń krwionośnych, komórkach układu immunologicznego (leukocytach), jelit i nerek. Receptory GIP występują także na adipocytach.
Lek zmniejsza masę ciała u pacjentów z cukrzycą typu 2, co może przyczyniać się do poprawy insulinowrażliwości. Utrata masy ciała wynika głównie ze zmniejszenia spożycia pokarmu podczas leczenia tirzepatydem. Wiąże się w głównej mierze z redukcją masy tkanki tłuszczowej. A jak skutecznie działa?
– Dorośli z otyłością uzyskali średnie zmniejszenie masy ciała o 19,5% i 20,9% przy dawkach odpowiednio 10 mg i 15 mg tirzepatydu, w porównaniu z 3,1% redukcją masy ciała po zastosowaniu placebo. Dwadzieścia procent masy ciała, to efekt spektakularny. Osiągnięto go po 72 tygodniach obserwacji, ale już i krótsze okresy, 40 tygodniowe, pokazywały wysoką skuteczność. Co więcej, potwierdzono także zmiany w obwodzie talii, skurczowym i rozkurczowym ciśnieniu krwi, poziomie insuliny na czczo i poziomach lipidów – pisała niedawno Justyna Grzechocińska na portalu MGR.FARM.
©MGR.FARM
