REKLAMA
Magazyn mgr.farm

5 najgroźniejszych wirusów świata!

śr. 1 kwietnia 2020, 15:38

Pandemia wirusa SARS-CoV-2, który wywołuje COVID-19 doprowadziła do śmierci dziesiątek tysięcy osób oraz spowodowała nienotowane do tej pory obciążenie systemów ochrony zdrowia [1]. Sytuacja ta spędza sen z powiek niejednemu z nas. Oprócz SARS-CoV-2 na świecie występuje kilka innych groźnych i śmiercionośnych wirusów.

Poziom przeciwciał po zakażeniu wariantem omikron jest znacznie niższy aniżeli po przebyciu poprzednich wariantów jak np. delta (fot. Shutterstock)

Ebola

Wirus należy do rodziny Filoviridae. Wywołuje on niebezpieczną gorączkę krwotoczną, której śmiertelność sięga 70-80% [2]. Droga zakażenia oraz rezerwuar nie są jednoznacznie określone. Prawdopodobnym rezerwuarem są niektóre gatunki małp, z których zakażenie może przenieść się na człowieka, co daje początek endemicznemu ognisku choroby [3]. Ze względu na silną zakaźność, chory jest bardzo niebezpieczny dla otoczenia [2].

Gorączka Ebola rozprzestrzenia się na drodze bezpośredniego kontaktu z krwią, wydzielinami i wydalinami chorego, płynami ustrojowymi, kontaktu ze skażonymi wirusem, kontaktu ze skażonymi wirusem przedmiotami, a także drogą kropelkową jako zakażenie szpitalne. Czas wylęgania wynosi 4-21 dni. Początek infekcji jest ostry z  szybkim przyrostem temperatury ciała powyżej 40°C, bólami mięśni, stawów, głowy, zapaleniem przełyku, gardła, do których dołączają się objawy skazy krwotocznej z krwawą biegunką i krwistymi wymiotami. Stosuje się wyłącznie leczenie objawowe, które polega na wyrównywaniu gospodarki wodno-elektrolitowej oraz białkowej, walce ze wstrząsem, leczeniu skazy krwotocznej oraz wspomaganiu czynności układu krążenia oraz oddechowego [3].

REKLAMA

Denga

Denga jest chorobą zakaźną wywoływaną przez wirusa dengi, który należy do rodziny Flaviviridae. W tym przypadku rezerwuarem wirusa jest człowiek. Sporadycznie w łańcuchu epidemicznym biorą udział małpy. Wektorem zakażenia są komary Aedes aegypti, a rzadziej inne komary rodzaju Aedes. Do zakażenia wirusem niezbędny jest wektor, nie przenosi się ono bezpośrednio z człowieka na człowieka. Choroba ta występuje w gorącej strefie klimatycznej Azji Południowo-Wschodniej, Ameryki Środkowej i Południowej, Afryki Subsaharyjskiej oraz na wyspach Oceanii [3].

REKLAMA

Objawy dengi pojawiają się zwykle 3-14 dni po ukłuciu poprzez zakażonego komara. Najczęstsze z nich to gorączka, ból głowy, silny ból mięśni lub stawów, znaczne osłabienie. Czasem występuje również zapalnie spojówek albo gardła oraz dolegliwości żołądkowo-jelitowe. W dalszym przebiegu choroby u niektórych zakażonych dochodzi do rozwoju postawi krwotocznej albo wstrząsu. Z powodu krwotocznej postaci tej choroby jej śmiertelność w krajach rozwijających się wynosi 10-20%  [2]. Leczenie jest jedynie objawowe. W przypadku gorączki krwotocznej podstawę terapii stanowi zapobieganie i leczenie skazy krwiotocznej, a także wstrząsu [3].

Marburg

Wirus Marburg należy do rodziny Filoviridae. Rezerwuar oraz droga zakażenia nie są jednoznacznie określone. Prawdopodobnie niektóre gatunki małp mogą być rezerwuarem wirusów, a z nich zakażenie przenosi się na człowieka poprzez kontakt bezpośredni, ale zdarzają się też zakażenia laboratoryjne. Zakażony człowiek staje się wtórnym źródłem rozprzestrzeniania się gorączki krwotocznej. Czas wylęgania w przypadku tego wirusa wynosi 5-10 dni. Początek choroby objawia się nagłym ogólnym osłabieniem, bólami mięśni, głowy, wysoką gorączką z dreszczami. W ciągu następnych dni pojawia się wysypka plamisto-grudkowa, a razem z nią objawy nieżytu górnych dróg oddechowych, a także nudności, wymioty, uporczywe wodniste biegunki, bóle brzucha, zawroty głowy. Stan pacjenta gwałtownie się pogarsza.

Ostatecznie rozwija się niewydolność wielonarządowa, która prowadzi do wstrząsu z objawami skazy krwotocznej. Śmiertelność przekracza 50% przypadków. Leczenie jest objawowe i polega na wyrównywaniu zaburzeń gospodarki wodno-elektrolitowej oraz białkowej, walce ze wstrząsem, leczeniu skazy krwotocznej oraz wspomaganiu czynności układu krążenia oraz oddechowego [3].

SARS-CoV

Wirus ten należy do rodziny Coronaviridae  [2]. Zakażenia nim były przyczyną na przełomie lat 2002-2003 epidemii zespołu ostrej niewydolności oddechowej. Na całym świecie w ciągu kilku miesięcy odnotowano ponad 8000 zachorowań, a śmiertelność wynosiła ok. 10%  Prawdopodobnie naturalnym gospodarzem tego wirusa były nietoperze, jednak pośrednimi gospodarzami mogły być inne zwierzęta takie jak jenoty czy też łaskuny. SARS-CoV wywołuje ciężką chorobę układu oddechowego. Wirus ten przenosi się głównie drogą kropelkową, a pierwsze miejsce infekcji stanowi nabłonek migawkowy górnych dróg oddechowych. Po czasie wylęgania, wynoszącym 2-10 dni, rozwijało się zapalenie płuc, z rozsianym uszkodzeniem pęcherzyków płucnych, obrzękiem płuc, złuszczeniem warstwy pneumocytów, wyciekiem komórek zapalnych albo tworzeniem się błon szklistych. U części chorych uszkodzenie tkanki płucnej postępowało, co prowadziło do ostrego uszkodzenia płuc, a w przypadkach ciężkich do zespołu niewydolności oddechowej [4].

REKLAMA

Objawom ze strony układu oddechowego towarzyszyła także gorączka powyżej 38°C. Nie opracowano żadnego leku zwalczającego tego wirusa. Stosowano jedynie leczenie objawowe jak w przypadku ciężkiego zapalenia płuc [2].

MERS-CoV

Wirus ten podobnie jak SARS-CoV należy do rodziny Coronaviridae  i także jest wirusem odzwierzęcym, choć prawdopodobnie ogniwem pośrednim w jego przypadku mogły być wielbłądy jednogarbne [4]. MERS-CoV mimo podobieństwa do SARS-CoV na poziomie genetycznym i funkcjonalnym, replikuje szybciej niż on i jest również bardziej śmiercionośny (umiera co druga osoba zakażona) [2, 4].

Podstawowe źródło zakażenia prawdopodobne stanowi bezpośredni kontakt ze zwierzętami. Choć transmisja tego wirusa między ludźmi jest możliwa, to w przeciwieństwie do SARS-CoV jest mało wydajna oraz wymaga długotrwałego, bezpośredniego kontaktu z osobą zakażoną. Obraz kliniczny zakażenia tym wirusem może mieć różny przebieg począwszy od infekcji asymptomatycznej do ciężkiej, ostrej choroby układu oddechowego, prowadzącej do śmierci pacjenta. Początkowo objawy infekcji są niespecyficzne i występuje między innymi gorączka, ból głowy, dreszcze, kaszel, bóle mięśni, duszności. W następnej fazie dochodzi do zapalenia płuc, często skutkującego zgonem. U chorych często obserwowano także upośledzenie czynności nerek. W leczeniu zakażeń stosowane są leki o niepotwierdzonym działaniu, które są zatwierdzone do stosowania w innych wskazaniach. Testowany jest interferon w połączeniu z lopinawiem i rytonawirem – lekami zatwierdzonymi w terapii osób zakażonych HIV [4].

Literatura:

  1. Jankowski W. Dostarczamy profesjonalną wiedzę do walki z pandemią COVID-19, https://www.termedia.pl/koronawirus/Dostarczamy-profesjonalna-wiedze-do-walki-z-pandemia-COVID-19,37261.html
  2. Opolska Z. Siedem najgroźniejszych wirusów świata, https://www.medonet.pl/zdrowie,najgrozniejsze-wirusy-swiata—ebola–hiv–sars–wirus-zoltej-goraczki,artykul,1732666.html
  3. Korzeniowski K. Wirusowe gorączki krwotoczne, Forum Medycyny Rodzinnej 2012;6(5):205-221
  4. Pyrć K. Ludzkie koronawirusy, Postępy Nauk Medycznych 2015, 26 (4B):48-53
REKLAMA
REKLAMA

Jak oceniasz artykuł?

Twoja ocena: Jeszcze nie oceniłeś/aś artykułu

Udostępnij tekst w mediach społecznościowych

0 komentarzy - napisz pierwszy Komentujesz jako gość [ lub zarejestruj]