[b]Ile lat trwają studia farmaceutyczne w Indonezji?[/b]
W Indonezji studiujemy łącznie 5 lat. Studia składają się z 4 lat, po ukończeniu których otrzymujemy tytuł licencjata i piątego roku, którego ukończenie daje tytuł zawodowy (APT). Aby uzyskać tytuł zawodowy, konieczne jest zdanie testu, który przeprowadzają uczelnie. Po jego zaliczeniu studenci stają się licencjonowanymi farmaceutami z pełnym prawem wykonywania zawodu.
Jednak począwszy od 2017 r Indonezyjskie Stowarzyszenie Farmaceutów [odpowiednik Naczelnej Izby Aptekarskiej – przyp. red.] planuje wprowadzenie krajowych testów online, których zaliczenie będzie równoznaczne z uzyskaniem prawa wykonywania zawodu.
[b]Jaki asortyment znajduje się w indonezyjskich aptekach?[/b]
Wyposażenie apteki zależy przede wszystkim od tego, w jakiej lokalizacji się znajduje. Dla przykładu w mojej lokalizacji ze względu na bliskość lokalnego warsztatu, czy magazynu materiałów budowlanych, dysponuję dużą ilością materiałów opatrunkowych i środków pierwszej pomocy. Ponadto jednorazowe maski czy kremy z filtrem UV dla osób podróżujących na motocyklach – to najpopularniejszy środek transport w Indonezji. Poza tym, kosmetyki do pielęgnacji twarzy oraz leki bez recepty.
[b]W jakim wymiarze pracy pracujesz?[/b]
Godziny pracy farmaceutów w Indonezji różnią się w zależności od ich miejsca pracy. W szpitalu i niektórych aptekach obowiązuje zmianowy system pracy. Jedna zmiana trwa około 8 godzin, co daje 40-48 godzin tygodniowo. Ale są także apteki, które pracują na przykład od 9:00 do 22:00.
[b]A ile zarabiają farmaceuci w Indonezji?[/b]
Wynagrodzenie zależy od prowincji, w jakiej zamieszkują farmaceuci. Wpływ na jego wysokość jest zależna zarówno od minimalnego wynagrodzenia prowincjonalnego, jak i od regulacji dostarczonych przez prowincjonalne indonezyjskie stowarzyszenia farmaceutów [odpowiedniki naszych okręgowych izb aptekarskich – przyp. red.].
[b]Czy farmaceuci mogą poszerzać swoje kwalifikacje i uprawnienia, na przykład o wypisywanie recept?[/b]
Do dziś wypisywanie recept jest przywilejem wyłącznie lekarzy. Farmaceuta wciąż nie ma prawa wypisać pacjentowi recepty samodzielnie.
[b]Czy w tym zawodzie pracuje w Indonezji więcej kobiet czy mężczyzn?[/b]
W Indonezji zarejestrowanych jest 54 000 farmaceutów. Wśród nich 12 400 to mężczyźni, a 42 400 to kobiety. Co daje nam współczynnik 1:3,4.
[img]https://mgr.farm/sites/default/files/indonezja.png[/img]
[b]Kto może być właścicielem apteki w Indonezji?[/b]
Nie, w Indonezji nie ma prawa, które reguluje, kto może być właścicielem apteki. Osoba taka nie musi mieć wykształcenia farmaceutycznego.
[b]A czy w indonezyjskich aptekach pracują technicy farmaceutyczni?[/b]
Pojęcie technika farmaceutycznego nie jest znanym terminem w Indonezji. W naszym kraju mamy głównych farmaceutów (kierowników) i innych farmaceutów, którzy pomagają głównemu farmaceucie w jego zadaniach (najczęściej w szpitalach).
Drugi farmaceuta zazwyczaj wspiera go wykonując dokładnie takie zadanie, jakie ma kierownik – m. in. przygotowuje leki lub podaje informację o leku pacjentowi. Wynika to z liczby pacjentów, których nie byłby w stanie obsłużyć jeden farmaceuta.
[b]Czy farmaceutów w Indonezji obowiązuje klauzula sumienia? Czy możecie odmówić wydania leku pacjentowi uzasadniając to względami etycznymi lub religijnymi?[/b]
Tak, pracujemy w oparciu o przysięgę farmaceuty, zgodnie z etyką. Zatem, gdy ktoś ma zamiar zakupić lek do celów niemedycznych lub innych podejrzanych powodów mamy prawo odmówić ich wydania.
[b]Czy mogłabyś w skrócie opisać działanie systemu refundacji leków w Indonezji?[/b]
Istnieją trzy systemu. Pierwszy to narodowe ubezpieczenia zdrowotne – obywatele opłacają je miesięczne w zależności od ich zdolności finansowych (podzielone na 3 klasy) i mogą się oni na nie powoływać w przypadku konieczności opłacania kosztów leczenia. Drugim jest Agencja Ubezpieczeń Społecznych dla Pracowników (firma pomaga opłacać swoim pracownikom płacić ± 7% opłaty ubezpieczeniowej, a reszta jest płacona przez pracowników w zależności od ich zdolności finansowych). Jest też możliwość leczenia prywatnego, gdy pacjenci pokrywają koszty swojego leczenia samodzielnie.
[b]W Polsce dużym problemem jest brak dostępu aptek do ważnych leków. Jak to wygląda w Indonezji?[/b]
Tak, czasami jest to spowodowane zbyt dużą liczbą żądań dla różnych marek w odniesieniu do niektórych leków.
[b]Z jakimi problemami borykają się farmaceuci w Twoim kraju?[/b]
Najbardziej doskwiera nam ignorancja pacjentów w stosunku do informacji przekazywanych przez farmaceutów. Mamy też trudności w dochodzeniu prawa do ubezpieczenia zdrowotnego w niektórych przypadkach.
