Diagnostyka AIDS rozpoczęła się od przypadku pięciu młodych ludzi – homoseksualistów, mieszkańców Los Angeles, u których stwierdzono rzadkie zapalenie płuc typu PCP. Oprócz tej choroby, wykryto u nich jeszcze inne infekcje, co było podstawą do wysnucia wniosku o ich wadliwym układzie odpornościowym.
Przypadek pięciu młodych ludzi opisano w cotygodniowym raporcie MMWR, wydawanym przez U.S. Centers for Disease Control and Prevention. Wówczas uznano, że choroba ta dotyczy wyłącznie homoseksualistów, skąd wzięła się jej pierwsza nazwa – GRID (pol. zespół niedoboru odporności gejów). Jedno już rok później, po raz pierwszy użyto bardziej neutralnej nazwy – AIDS (pol. zespół nabytego braku odporności).
W roku 1983 okazało się, że przyczyną AIDS jest retrowirus, którego obecnie znamy pod nazwą HIV, przenoszący się poprzez krew i kontakty seksualne. Początkowo uważano, że chorzy stanowią niewielką grupę, jednak szybko okazało się, że dotyczy ona milionów ludzi. Szczególnie destrukcyjnie, choroba ta, wpłynęła na ludność afrykańską.
Od lat 90. znane są leki blokujące namnażanie się wirusa HIV, a obecnie, będąc chorym, można przeżyć nawet kilkadziesiąt lat.
Źródło: esculap.com
