Jak pisze „Rzeczpospolita” przez brak prawnej definicji co jest, a co nie, kosmetykiem naturalnym, może za niego uchodzić w zasadzie wszystko. Definicji nie znajdziemy w ustawie z 30 marca 2001 r. o kosmetykach ani w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady z 30 listopada 2009 r. WE Nr 1223/2009, dotyczącym produktów kosmetycznych. Dzięki brakowi certyfikatów i krajowych regulacji marketingowcy firm kosmetycznych stosują wybiegi, by zmylić konsumenta. A jeśli nie ma definicji, a co za tym idzie konkretów, to klientowi w sklepie można wcisnąć wszystko.
I producenci oraz marketingowcy nie omieszkają wykorzystać tej możliwości, stosując różne zabiegi tylko po to, aby wyprowadzić w pole konsumenta. Najczęściej na opakowaniach pojawia się oczywiście nazwa „naturalne”, „stworzone z natury” czy kosmetyki naturalne”, choć ich zawartość daleka jest od tej terminologii. Inni umieszczają symbole, które mocno przypominają znaki graficzne oznaczające unijne lub polskie certyfikaty ekologiczne.
Jak podaje dziennik, zdaniem prawników brak zapisów w ustawach powoduje, że idąc do sądu, stajemy praktycznie na straconej pozycji. Trudno bez konkretów udowodnić, że zostaliśmy specjalnie przez daną firmę wprowadzeni w błąd.
Jak komentuje sprawę dla dziennika Dominika Chirek, prawniczka specjalizująca się w prawie kosmetycznym, w naszym kraju trudno byłoby wprowadzić odgórnie standardy i definicje ze względu na silne lobby firm kosmetycznych. Trzeba to zrobić na szczeblu unijnym.
Więcej na ten temat na stronach [b][url=http://www.rp.pl/Konsumenci/311309861-Definicja-prawna-kosmetyku-naturalnego.html&cid=44&template=restricted]Rzeczpospolita[/url][/b]
Źródło: rp.pl
