Thalidomide Celgene w połączeniu z melfalanem i prednizonem jest wskazany do stosowania w leczeniu pierwszego rzutu nieleczonego szpiczaka mnogiego u pacjentów w wieku ≥ 65 lat lub u pacjentów niekwalifikujących się do chemioterapii wysokodawkowej.
U niektórych pacjentów leczonych talidomidem zgłaszano występowanie reaktywacji zakażenia wirusowego, w niektórych przypadkach o ciężkim przebiegu, szczególnie u pacjentów z zakażeniem wirusem półpaśca lub zapalenia wątroby typu B (HBV) w wywiadzie. A w niektórych przypadkach reaktywacja wirusa półpaśca prowadziła do wystąpienia rozsianego półpaśca, wymagającego leczenia przeciwwirusowego oraz tymczasowego wstrzymania leczenia talidomidem.
W niektórych przypadkach reaktywacja HBV prowadziła do ostrej niewydolności wątroby, co skutkowało zakończeniem leczenia tym lekiem.
Firma zaleca, aby przed rozpoczęciem leczenia talidomidem wykonać badanie w kierunku nosicielstwa wirusa zapalenia wątroby typu B. Pacjentów z zakażeniem w wywiadzie należy poddać dokładnej obserwacji w kierunku objawów przedmiotowych i podmiotowych reaktywacji zakażenia wirusowego, w tym aktywnego zakażenia HBV, przez cały okres leczenia.
Przed rozpoczęciem oraz w trakcie leczenia talidomidem należy badać pacjentów w kierunku występowania objawów przedmiotowych i podmiotowych choroby podstawowej układu krążenia i układu oddechowego, przede wszystkim dlatego, że u pacjentów biorących ten lek zgłaszano występowanie nadciśnienia płucnego, w niektórych przypadkach zakończonego zgonem.
