Produkt leczniczy Zolgensma (onasemnogen abeparwowek) jest wskazany do stosowania w leczeniu rdzeniowego zaniku mięśni (ang. spinal muscular atrophy, SMA). Dotychczas lek podano około 3 000 pacjentom. Hepatotoksyczność zgłaszana po zastosowaniu onasemnogenu abeparwowek często objawia się nieprawidłową czynnością wątroby w postaci zwiększonej aktywności transaminaz (AspAT, AlAT). Zgłaszano jednak występowanie ostrego ciężkiego uszkodzenia wątroby lub ostrej niewydolności wątroby, w tym przypadków śmiertelnych (czytaj również: Dogonić SMA. Jakie mamy drogi?).
– Mechanizm leżący u podstaw tych zaburzeń ma prawdopodobnie związek z wrodzoną i (lub) nabytą odpowiedzią immunologiczną na wektor. Dlatego zaleca się profilaktyczne stosowanie kortykosteroidów oraz monitorowanie czynności wątroby przed podaniem leku i regularnie przez co najmniej 3 miesiące po infuzji onasemnogenu abeparwowek. Postępowanie to obejmuje cotygodniowe monitorowanie czynności wątroby w pierwszym miesiącu po infuzji i przez cały czas stopniowego zmniejszania dawki kortykosteroidu, następnie co dwa tygodnie przez kolejny miesiąc, a w pozostałym okresie – w zależności od wskazań klinicznych – czytamy w komunikacie firmy Novartis wydanym w porozumieniu z Europejską Agencją Leków i Urzędem Rejestracji Produktów Leczniczych, Wyrobów Medycznych i Produktów Biobójczych.
Pacjenci z przedmiotowymi lub podmiotowymi objawami sugerującymi zaburzenia czynności wątroby powinni zostać niezwłocznie zbadani w kierunku uszkodzenia wątroby. Jeśli u pacjentów nie wystąpi wystarczająca odpowiedź na leczenie kortykosteroidami, należy skonsultować się z gastroenterologiem lub hepatologiem dziecięcym (czytaj również: Od 1 września w Polsce refundowany będzie najdroższy lek na SMA).
– Należy rozważyć dostosowanie schematu leczenia kortykosteroidami, w tym dłuższy czas trwania leczenia i (lub) zwiększenie dawki lub wydłużone w czasie, stopniowe odstawianie kortykosteroidu w ramach postępowania z hepatotoksycznością. W ostatnim czasie zgłoszono dwa śmiertelne przypadki ostrej niewydolności wątroby u pacjentów z SMA leczonych onasemnogenem abeparwowek, w wieku 4 i 28 miesięcy – czytamy.
W komunikacie podsumowano charakterystykę kliniczną wspólną dla tych dwóch przypadków:
- Pierwszą oznaką uszkodzenia wątroby było bezobjawowe zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych, które wystąpiło w ciągu pierwszych 1-2 tygodni po infuzji onasemnogenu abeparwowek; zastosowano zwiększenie dawki prednizolonu.
- Do klinicznych objawów hepatotoksyczności należały wymioty, osłabienie i drugie zwiększenie aktywności transaminaz wątrobowych. Objawy te obserwowano od 5 do 6 tygodni po infuzji onasemnogenu abeparwowek i około 1-2 tygodni po rozpoczęciu stopniowego zmniejszania dawki prednizolonu.
- Następnie doszło do szybkiego pogorszenia czynności wątroby i dalszej progresji prowadzącej do encefalopatii wątrobowej i niewydolności wielonarządowej. Zgon nastąpił po 6-7 tygodniach od infuzji onasemnogenu abeparwowek, w okresie stopniowego zmniejszania dawki kortykosteroidu.
Druki informacyjne onasemnogenu abeparwowek są obecnie aktualizowane, aby uwzględniały podane wyżej informacje.
Źródło: ŁW/URPL
