– Choroby układu sercowo-naczyniowego leczy się na wielu płaszczyznach. Najważniejszymi elementami leczenia są zmiana nawyków i farmakoterapia. Jednak terapię można także wspomóc preparatami recepturowymi wykonywanymi w aptece – mówi Agata Zięba na portalu receptura.pl.
Choroby cywilizacyjne zbierają żniwo
Choroby układu sercowo-naczyniowego obejmują narządy i tkanki układu krążenia, w szczególności serce, tętnice i żyły. Wraz z rozwojem cywilizacji wyraźnie wzrosła zachorowalność na tego typu dolegliwości, dlatego zostały zaklasyfikowane do innej, dodatkowej grupy. Teraz noszą więc miano chorób cywilizacyjnych (czytaj również: Zmniejsz ryzyko zawału – zmień dietę).
Według szacunków WHO z powodu chorób tego układu rocznie umiera ok. 17,5 mln osób. Natomiast według danych zgromadzonych przez Główny Urząd Statystyczny choroby serca odpowiedzialne są rocznie za ok. 46% wszystkich zgonów odnotowanych na terenie naszego kraju.
Czynniki ryzyka
Powstała lista czynników, które potęgują ryzyko wystąpienia dolegliwości sercowo-naczyniowych (czytaj również: Na straży ciśnienia krwi). Najbardziej narażone są osoby, u których dochodzi do współwystępowania kilku z tych czynników. Należą do nich m.in. nadwaga, otyłość, stres, nieodpowiednia dieta, uzależnienie od tytoniu czy alkoholu i wiele innych.
– Warto podkreślić fakt, że na rozwój chorób tego układu pacjenci często pracują większą część życia, dlatego profilaktyka i odpowiednia edukacja mogą pomóc wyeliminować ten problem. By długi czas cieszyć się zdrowiem, wystarczy prowadzić umiarkowanie aktywny tryb życia, regularnie wykonywać podstawowe badania, stosować zbilansowaną dietę i utrzymywać optymalną masę ciała – tłumaczy A. Zięba.
Jakie surowce do leków recepturowych?
Farmaceuta także może pomóc w leczeniu chorób kardiologicznych przez przygotowanie odpowiednich leków recepturowych (czytaj również: Wzrasta opłata za lek recepturowy). Do jednych z najczęściej stosowanych surowców w lekach recepturowych zaliczyć można m.in.:
- Nalewki z konwalii, miłka wiosennego (Tinctura Convallariae, Tinctura Adonis)
Głównym ciałem czynnym tych nalewek są glikozydy nasercowe. Efektem działania tych substancji jest zwiększenie siły i spowolnienie skurczy mięśnia sercowego. Dzięki temu narząd pracuje bardziej ekonomicznie i efektywniej tłoczy krew do naczyń. Mimo tego że nalewki te są bardzo skuteczne na początkowym etapie niewydolności serca, należy pamiętać że glikozydy kardenolidowe cechuje wąskie okno terapeutyczne. W praktyce oznacza to, że łatwo można je przedawkować.
- Nalewka głogowa (Tinctura Crataegi)
Dzięki zawartości związków flawonoidowych nalewka prowadzi do łagodnego rozkurczu mięśniówki naczyń, w tym naczyń krwionośnych. Przyczynia się do delikatnego obniżenia ciśnienia tętniczego krwi (czytaj również: 10 najbardziej kłopotliwych surowców farmaceutycznych w recepturze).
- Wyciąg z jemioły (Intractum Visci)
Mechanizm działania tej substancji nie został do końca poznany, jednak uważa się że właściwości lecznicze przetworów z jemioły związane są z jej bezpośrednim wpływem na śródbłonek lub mięśniówkę naczyń krwionośnych. Warto podkreślić to, że ciała czynne zawarte w tym wyciągu nie działają na serce. Obserwowanym efektem terapeutycznym, wynikającym ze stosowania wyciągu z jemioły jest działanie delikatnie hipotensyjne.
- Niketamid
Substancja ta jest zaliczana do stymulantów ośrodkowego układu nerwowego. Jej działanie związane jest również z krótkotrwałym, nieznacznym podniesieniem ciśnienia tętniczego krwi. Mechanizm działania tej substancji jest wielokierunkowy. Uważa się, że częściowo jest związany z antagonizmem receptorów GABA.
Więcej na: receptura.pl
